Out of Storage

Route 4: De Politieke Route

Gert Staal

Kunstenaars kunnen een uitgesproken politieke rol willen spelen. En kunstwerken een expliciete politieke boodschap uitdragen. Vooral in tijden van scherpe maatschappelijke contrasten – wanneer politiek keuzes in het publieke domein voelbaar en zichtbaar zijn – zal de kunstenaar zich tot die context verhouden. Door bewust stelling te nemen, of door iedere politieke intentie juist uit de weg te gaan. De verbinding tussen beeldende kunst en politiek is een onvermijdelijke maar vaak ongemakkelijke alliantie.

Het is geen verrassing dat verscheidene kunstenaars uit Oost-Europa die in de collectie het FRAC vertegenwoordigd zijn in hun werk reageren op de veranderde sociale en economische realiteit. Opvallend vaak kijken zij daarbij ook naar de rol die kunst in de communistische periode heeft gespeeld. Naar de mythe die toen mede via kunstwerken tot stand kwam. De hedendaagse kunstenaars bieden eerder een analyse van wat zij toen en nu aantreffen dan een nieuwe politieke stellingname.

Eenduidig zijn de werken nooit. Hun kritische aandacht geldt zowel de ideologie van destijds, als de herschrijving van de geschiedenis die erop volgde. Hilde Teerlinck, directeur van FRAC Nord-Pas de Calais beschrijft deze positie als volgt: ‘De commentaren en opmerkingen van de hedendaagse kunst op het verleden zijn complex en bevatten belangrijke reflecties op het heden; vaak worden ze zelfs opengetrokken tot riskante veronderstellingen in verband met de toekomst van het kapitalisme, van politiek, kunst, economie en menselijk gedrag.’

Een route langs werken van o.a. Lorena Zilleruelo, Bruno Serralongue, Anna Klamroth en Sergey Bratkov.

Lorena Zilleruelo, Élan et Élégie (2009)